سخن مدیر مسئول
عاشق شوید.برادرها، خواهرها ، عاشق شوید.زندگی به عشق است.عقل به آدم زندگی نمی دهد.عقل به آدم حساب می ده که چه جور بهتر بخوره،چه جور بهتر بخوابه،چه جور بهتر پلاسیده بشه،چه جور بهتر دل مرده باشد.عشق است که در درون انسان آتش زندگی،شعله زندگی برمی فروزاند. (شهید بهشتی)
سلام،اگر علت ذکر جمله ی بالا را می پرسید،می گویم: این راه و رسم پرستاری است.پرستاری که عاشق خدمت نباشد، زیان دیده؛ چه بسا پرستاری که بی هیچ میلی به مراقبت از مریض میپردازد و در این نحوه مراقبت هم خود را زجر میدهد و هم بیمار را.پرستار در مراقبت از مریض فقط با یک نیت قربت الی الله کاری را میکند که آن علامه شهیر،علامه طباطبایی،حاضر است حاصل هفتادسال عبادتش را با آن معاوضه کند.این چه حکمتی است که خداوند این اجر عظیم را در شغل تو نهاده است؟! شاید اگر عاشق باشی و در خدمت به بیماران،اقتدا کنی به پرستار زخمهای کربلا،مصداق آیه یا ایتهاالنفس المطمئنه گردی . . .
شاید در این برهه از زمانر، کمتر کسی ارزش شغل تو را بداند و تو را فقط مجری دستورات پزشک تصور کند، ولی بدان شخصی که باید ارزش کار تو را درک کند، خودش خوب حواسش هست، چرا که او عالماً به کل امور است و بدجوری هوای تو و شغلت را دارد،بطوری که پیامبرش نوید میدهد که اگر در رفع نیازهای بیماران اهتمام بورزی،بلیط سریع السیر عبور از صراط را برای تو صادر می کند؛ پس خدایی که اینجوری برای تو پارتی بازی می کند، تو نیز رضایتش را جلب کن که آن هم کاری ندارد، فقط با یک نیت ساده!!!
چیزی که قابل انکار نیست، لزوم وجود واحد بهداری در هر سپاه و لشگری است،پس بطور قطع لشکر صاحب الامر نیز از این قاعده مستثنی نیست.مژده میدهیم به تمام عاشقان خدمت که جهت آزمون استخدامی آماده شوید، که روز موعود نزدیک است.موارد امتحانی هم برونر و سودارث نیست،بلکه مهرعلی،ایمان حسینی،مرام اباالفضلی و خوی زینبی است و اگر تا به الآن این واحدها را پاس نکرده اید، هرچه سریعتر پاس کنید زیرا که اگر کمی دقیق شویم،بوی ظهور را حس می کنیم.
و کلام آخر، نشریه بینش پرستار که اینک وارد پانزده سالگی خود می شود،در حالی شماره 60 خود را تقدیم شما عزیزان پرستار و دانشجوی پرستار می کند که مسیری بس طولانی و سخت را پیموده است و از سال 78 که شروع به انتشار کرد، هیچگاه خود را جدای از دانشجو ندانست و به تمجید و مدح هیچ مسئولی نپرداخت و هیچ مسئله ای از دانشکده را از نظر دور نداشت؛ بینش تا زمانی که هست (و خواهد بود) خود را بلندگوی دانشجو می داند.
در پایان لازم می دانم از تمامی دوستان عزیزم که در هیئت تحریریه بدون هیچ چشم داشتی مشغول به فعالیت اند،کمال تشکر را داشته باشم و نوید دهم که اجر شما إن شاالله، عندالله محفوظ است چرا که حقیقتاً زنده کننده کلام امیرالمومنین هستید آنجا که فرمود:لکل شیء زکات و زکات علم،نشره.
ومن الله التوفیق
مصطفی قزوینیان
سلام،اگر علت ذکر جمله ی بالا را می پرسید،می گویم: این راه و رسم پرستاری است.پرستاری که عاشق خدمت نباشد، زیان دیده؛ چه بسا پرستاری که بی هیچ میلی به مراقبت از مریض میپردازد و در این نحوه مراقبت هم خود را زجر میدهد و هم بیمار را.پرستار در مراقبت از مریض فقط با یک نیت قربت الی الله کاری را میکند که آن علامه شهیر،علامه طباطبایی،حاضر است حاصل هفتادسال عبادتش را با آن معاوضه کند.این چه حکمتی است که خداوند این اجر عظیم را در شغل تو نهاده است؟! شاید اگر عاشق باشی و در خدمت به بیماران،اقتدا کنی به پرستار زخمهای کربلا،مصداق آیه یا ایتهاالنفس المطمئنه گردی . . .
شاید در این برهه از زمانر، کمتر کسی ارزش شغل تو را بداند و تو را فقط مجری دستورات پزشک تصور کند، ولی بدان شخصی که باید ارزش کار تو را درک کند، خودش خوب حواسش هست، چرا که او عالماً به کل امور است و بدجوری هوای تو و شغلت را دارد،بطوری که پیامبرش نوید میدهد که اگر در رفع نیازهای بیماران اهتمام بورزی،بلیط سریع السیر عبور از صراط را برای تو صادر می کند؛ پس خدایی که اینجوری برای تو پارتی بازی می کند، تو نیز رضایتش را جلب کن که آن هم کاری ندارد، فقط با یک نیت ساده!!!
چیزی که قابل انکار نیست، لزوم وجود واحد بهداری در هر سپاه و لشگری است،پس بطور قطع لشکر صاحب الامر نیز از این قاعده مستثنی نیست.مژده میدهیم به تمام عاشقان خدمت که جهت آزمون استخدامی آماده شوید، که روز موعود نزدیک است.موارد امتحانی هم برونر و سودارث نیست،بلکه مهرعلی،ایمان حسینی،مرام اباالفضلی و خوی زینبی است و اگر تا به الآن این واحدها را پاس نکرده اید، هرچه سریعتر پاس کنید زیرا که اگر کمی دقیق شویم،بوی ظهور را حس می کنیم.
و کلام آخر، نشریه بینش پرستار که اینک وارد پانزده سالگی خود می شود،در حالی شماره 60 خود را تقدیم شما عزیزان پرستار و دانشجوی پرستار می کند که مسیری بس طولانی و سخت را پیموده است و از سال 78 که شروع به انتشار کرد، هیچگاه خود را جدای از دانشجو ندانست و به تمجید و مدح هیچ مسئولی نپرداخت و هیچ مسئله ای از دانشکده را از نظر دور نداشت؛ بینش تا زمانی که هست (و خواهد بود) خود را بلندگوی دانشجو می داند.
در پایان لازم می دانم از تمامی دوستان عزیزم که در هیئت تحریریه بدون هیچ چشم داشتی مشغول به فعالیت اند،کمال تشکر را داشته باشم و نوید دهم که اجر شما إن شاالله، عندالله محفوظ است چرا که حقیقتاً زنده کننده کلام امیرالمومنین هستید آنجا که فرمود:لکل شیء زکات و زکات علم،نشره.
ومن الله التوفیق
مصطفی قزوینیان
+ نوشته شده در جمعه یازدهم اسفند ۱۳۹۱ ساعت 16:37 توسط دبیر
|
پرستاري حرفه ي شريف و ارزشمندي